Dag 9. Verbouwing Tembisa 2009:


Datum: 20/12/2009

De 2e zondag alweer in Phomolong, Tembisa Zuid-Afrika. Vandaag verlaten wij ons eerste logeeradres. Een pracht van een woning van alle gemakken voorzien. We hebben er een goede tijd gehad en verkassen vandaag dus naar wat anders. We zijn benieuwd wat dit gaat worden.

   

Even onze was niet vergeten. – Zwembad, ideaal voor een lekker bommetje.

   

Erg mooi gemaakt en zeker geen straf om in te vertoeven.

   

Nog wel even leuk om te vertellen is, dat we na het ophangen van de was weg zijn gegaan. Er brak in die tijd net een gigantisch mooie onweersbui los met een windkracht 375 en wat denk je: toen we thuiskwamen, lag al onze was verspreid over de tuin, de stroom was uitgevallen, waarna de wasmachine niet meer normaal te krijgen was. De was weer vuil van de modder dus, dan maar zo meenemen naar onze volgende domicilie.

   

Onze dieren vrienden zullen we missen. Er waren ook nog eens drie hondjes die we vergeten zijn te fotograferen. Lief beestenspul.

   

Uitzicht vanaf het balkon.



Mike is bezig met de administratie en het dagboekverslag. De rollen zijn goed verdeeld. Date (Ollie) maakt foto's en film en Mike kan zich richten op de bouw en het aansturen daarvan. Samen maken wij het dagboekverslag.

   

Slaapkamer van Mike - Woonkamer

   

Trap naar kantoor boven – De voordeur

Dan nu weer over naar de orde van de dag. Het zal een enerverende dag worden, waarbij we voor verrassingen komen te staan. Uit onderstaande foto´s kun je zien, dat er naast het werken een dienst in de kerk is. En wat voor één……….

   

   

Hard werken – harde realiteit

   

   

   

   



Rasta, die samen met zijn kornuit Rodrick iedere nacht de wacht houdt heeft de taken goed verdeeld. Als wij om 7.00 uur aan komen rijden, toeteren we een keer. Rasta kijkt over de muur en dan duurt het even voor de poort opengaat. Dat blijkt Rodrick dus te doen. Zo creëren ze overal rangen en standen in.

Na binnenkomst inspecteren we eerst weer of alles er nog is en dan kunnen we weer aan de slag. De taken worden weer verdeeld en ieder weet weer wat hij moet doen. Rasta en Rodrick gaan naar huis om te slapen Ze zijn immers al vanaf 4 uur de vorige middag aanwezig. Er zijn wat minder mensen vandaag. Waarschijnlijk omdat het zondag is. In ieder geval gaan er een aantal vrijwilligers alvast beginnen met het optrekken van de stenen muur die om het complex heen staan. Deze stenen waren nog over van de muur die afgelopen maandag zo liefdevol door Mike met de grond gelijk is gemaakt in verband met onveilige toestanden. Ook wordt er begonnen met de aanleg van de fundering van het toilet gebouwtje.

   

   

   

Deze man links, met die grijze muts op is een beetje een kameraad aan het worden. Heeft al veel in zijn leven meegemaakt en heeft dat met ons gedeeld. Hij blijft lachen en is erg respectvol naar ons. En wij naar hem.

   

Pamper zo maar naast de werkkleding. Door mensen vanuit de straat zo over de muur gegooid en het komt wel ergens terecht.

   

   

Door het raam kun je zien, dat de beplastering al vaste en droge vormen aan begint te nemen. Het begint er op te lijken. Links probeert Mike een staaf uit de grond te trekken, maar ook voor hem is er wel eens iets te sterk. Wel is te zien, dat hij al flink afvalt. (of is dit photoshop?)

Een paar local kids willen maar wat graag op de foto. Het gaat er hun vooral om, om de foto achter op de cameradisplay terug te zien. Als ze dus roepen: "Shoot me, shoot me" willen ze op de foto. Wel even wennen zo´n uitdrukking.

   

   

   

   

Plotseling horen we vanuit de kerk muziek. We gaan kijken, bewapend met zowel video- als fotocamera schuifelen we de kerk binnen en zien een groep, hoofdzakelijk vrouwen, zingen en bidden. Voor het eerst van ons leven zijn we getuige van een heuse Afrikaanse kerkdienst. Wat een stemgeluiden en wat een ritme, maar vooral de emotie en charisma gaven een buitengewone vorm van kippenvel. Hier wordt van een dienst een feest gemaakt. Hier wordt God geloofd en geprezen op een manier die voor ons westerlingen totaal vreemd is en wel totaal vreemd zal blijven. Zijn wij nuchterder of behoudender??? Het kindje achterop de rug van zijn oma slaapt in ieder geval overal doorheen. Een meneer achter het keyboard zorgt vooral voor het drumwerk en lekker veel bas.

   

   

   

Hoezo wordt je hierdoor geraakt? Wat is dit mooi.

Na ongeveer 20 minuten gezongen te hebben, staat er een klein mannetje op en die begint te spreken. Het is een interactieve preek, want na iedere zin volgt er een "Yeah" of een luid "Halleluja".

   

De kerk is redelijk goed gevuld, minimaal een 60 personen.

   

   

Samen maken we wat shotjes van de dienst en we voelen ons steeds meer thuis, al verstaan we er niets van op een paar Engelse woorden na. De rest is in Zulu.

Buiten wordt er gewoon doorgewerkt.

   

Baimen heeft ook weer een hoop werk verzet vandaag. Onze hartelijke dank daarvoor.

Hij heeft veel rommel naar achteren gebracht, wat we later in de week door een local truck laten ophalen. Weg ermee. Opgeruimd zal netjes staan.

De omheining wordt verder opgetrokken en een enkeling wil graag op de wc op de foto.

   

   

   

   

Dan komt ineens de zoon van de pastor (die met die rode letters op zijn shirt) naar buiten met een kameraad. Hij wil graag kennismaken. Hij lijkt ook niet een beetje op zijn vader.

Binnen in de kerk weer allemaal tumult. Midden in de preek is er iemand spontaan begonnen met zingen, de voorganger stopt zijn preek en het hele spul gaat dansen en jawel hoor: weer op z´n Afrikaans. Weer kippenvel. Wat een geluid en wat een bewegingen. Groot en klein danst om de preekstoel heen en de voorganger van die dag gaat voorop. De keyboardman speelt er op los. Het is absoluut een must om het filmpje ook te bekijken, anders kunnen we niet overbrengen wat we bedoelen en voelen. Date heeft na afloop van de dienst beloofd er de volgende week weer bij te zijn. Hij wil dan niet meer aan de kant zitten kijken, maar tussen de mensen zitten. De dames zeiden daarop, dat ze hem zouden leren dansen op de Afrikaanse manier. De camera´s blijven dan in de auto. (of niet)

   

   

   

's Middags zijn we naar de Bikerchurch geweest. Weer een heel andere dienst. Westers, zitten en staan, maar wel mooi. Goeie band, fijne liederen, goeie preek en deze keer wel in het Engels en dus voor ons beter verstaanbaar. De helm is heel origineel de collectezak.

Dat er een echte Afrikaanse zon is, is te zien op deze foto. Ook Mike moest er aan geloven en is voor het eerst in zijn leven verbrand. De schade valt gelukkig erg mee, dus maak jullie geen zorgen. Van René Changuion, president CMA-South Africa hebben we een tube "Prep" gekregen, een soort van "na-het-zonnetje-zalf".

   

's Avonds zijn wij door René (President CMA South Africa) en Russel Jones uitgenodigd om te eten. We hebben fijne gesprekken gehad en het gebed wat we met z´n vieren deden, was een pracht van een afsluiting voor deze dag.

Project Tembisa Zuid-Afrika 2009
Opgenomen 20 December 2009
Dag 9.
Film 1.
Privé opnamen Mike van de Beek


Project Tembisa Zuid-Afrika 2009
Opgenomen 20 December 2009
Dag 9.
Film 2.
Privé opnamen Mike van de Beek



Project Tembisa Zuid-Afrika 2009
Opgenomen 20 December 2009
Dag 9.
Film 3.
Privé opnamen Mike van de Beek


Project Tembisa Zuid-Afrika 2009
Opgenomen 20 December 2009
Dag 9.
Film 4.
Privé opnamen Mike van de Beek





Uiteraard zijn wij te bereiken. Heb je vragen, opmerkingen en/of suggesties, aarzel niet en laat even een berichtje achter. Mail beantwoord ik in de regel binnen 12 uur en telefoon beantwoord ik in de regel meteen. Hieronder treft u de gegevens aan.


Email: Mike VanDeBeek:

Mobiel: +31 (0)6 48.95.06.18