Welcome to 2002 ProjectAlbanie

Dagboek: Vrijdag 15 februari 2002 Vanmorgen helaas een uurtje te vroeg opgestaan. Ik (Mike) had de wekker verkeerd gezet.... :-(. Maarrr.... toch om 05:00 uur het bed uit. .

Vrijdag 15 februari 2002

Piet Corbijn heeft ons even met de Jeep van Rob weggebracht naar de Dorkas vestiging in Korcia. Daar hebben wij eerst even gecheckt of er een fax was binnengekomen m.b.t de terugvracht, hetgeen helaas nog niet het geval bleek te zijn.

   

   

Om 05:40 uur zijn wij gaan rijden richting de grens. Als je de huizen ziet waar men in woont, kun je vanaf de buitenzijde niet beseffen wat een armoe er heerst. Ik denk dat onze varkenshokken in Nederland aan strengere eisen moeten voldoen, en dat deze van een betere kwaliteit zijn.

   

   

Omdat Albani? jaren een communistisch land is geweest zijn daar de sporen nog overal van zichtbaar. De armoe, de vele bunkers die men heeft geplaatst, geven dit geheel een trieste aanblik.

   

   

Bij de grens aangekomen waren wij de eerste, en omdat de Albanese douane meer belangstelling had voor zijn sinaasappel, mochten wij na 3 minuten alweer doorrijden en belanden zo bij de Griekse douane. Ook hier was alles zeer vlot afgehandeld, en konden wij in een record van 20 minuten grenspassage doorrijden richting Kastoria.

   

   

In Kastoria hebben wij eerst heel ondeugend de wegwijzer naar Albani? verdraaid. Deze staat nog steeds gericht richting de oude route, en al diverse chauffeurs hebben hier een vergissing begaan door de verkeerde kant op te rijden wat minstens 1 1/2 uur scheelt. (Wij zijn benieuwd of het bord de volgende keer nog zo staan....... :-)

   

   

Ook vandaag is het wederom bijzonder mooi weer. Volop zon dus, en dus volop genieten. Mike heeft vandaag de route door Griekenland gereden, daar Jan deze de heenreis voor zijn rekening heeft genomen.


   

   

Wij zijn eerst gaan kijken voor een ticket m.b.t de overtocht bij verschillende maatschappijen: "Bleu Star Ferries", "Superfast Ferries", en "Minoan Lines". Om 17:00 uur moesten wij terug komen bij "Bleu Star Ferries" omdat men tot die tijd geen vrachtwagens incheckt.

   

   

Toen wij de keuze na een terdege overweging hebben gemaakt m.b.t prijs, voordeel en kwaliteit, hebben wij een ticket gekocht bij "Superfast Ferries". Nadien zijn wij wat boodschappen gaan doen bij een lokale supermarkt. De boodschappen ingeladen inclusief een lekker toetje, en even wat gegeten op het grote parkeerterrein aan de haven in onze vrachtauto.

   

   

De cabine opgeruimd, de keramiek in de trailer gecheckt, het dagboek tot dat moment bijgewerkt, en om 15:45 heerlijk aan de waterkant zitten genieten van het mooie weer en de bedrijvigheid in het havengebied.

Om 16:40 uur kwam het verlossende telefoontje m.b.t een retourvracht. Wij moeten op maandag 18 februari gaan laden in Rome (Itali?). Dit geeft een heerlijk en dankbaar gevoel, omdat de Heere ook hier weer in voorziet. Van de verdienste kunnen de onkosten betaald worden, en wederom een truck worden gehuurd om een volgende vracht hulpgoederen weg te brengen.

   

Tegen de avond zijn wij een klein maar zeer goed restaurantje gaan opzoeken in Igominitsa, alwaar wij heerlijk hebben gegeten tegen een zeer billijke prijs. (Even voor de chauffeurs onder ons: Vanaf de parking linksaf, 1e straat rechts, 1e straat links (promenade op) 1e rechts, na 50 meter aan de linkerkant. Echt aan te bevelen).

   

Om 19:30 uur zijn wij op ons gemakje naar de auto gelopen en even een tukje gedaan. Nadien de welbekende hektiek aanschouwd m.b.t het inschepen van verschillende schepen. Dit begon zo rond 20:30 uur. Wij moesten om 22:15 uur naar de opstelplaats rijden en wachten tot onze boot zou arriveren. Dit gebeurde om 23:00 uur.

Wederom hadden wij geluk om als laatste de boot op te rijden. Deze maal moesten wij i.p.v achteruit gewoon vooruit rijden. Toen de wagen stond, zijn wij naar de hut gelopen, lekker gedouchte, en.......een afzakkertje genomen.
Om 00:30 uur zijn wij gaan slapen met een heerlijk, dankbaar, en zeer tevreden gevoel.



Met vriendelijke Groet,

Jan van de Kooy & Mike van de Beek