Index | Contact

Search

Welcome to 2001 Project Blinde tweeling

Dagboek: Woensdag 1 augustus 2001: Hallo allemaal, Vandaag hebben wij iets bijzonders te melden. Yep......, jullie lezen het goed. Het doet goed, en het geeft een stimulans aan ons allemaal en geeft een gevoel van: "Wij hebben het niet voor niets gedaan".


Inge en Arda kijken samen TV.
Inge kwam op het lumineuze idee om Arda voor de televisie te zetten in zijn wandelwagen. En Ooo.... wonder, met volle aandacht zat hij naar een kinderprogramma te kijken. De vele felle kleurtjes doen wonderen. Wij hebben het op film vastgelegd, en uiteraard diverse foto's van dit tafereel genomen. (Helaas niet met de digitale camera, maar dat hopen wij morgen voor u te doen).


   


Ook m.b.t. Emirhan hebben wij goed nieuws te melden. Zodra hij buiten is, gaat zijn "Zorro-brilletje" af. Dit wordt gedaan om de lichtinval zoveel mogelijk te bevorderen, zodat de bloedsomloop in het netvlies wordt gestimuleerd. Het verschil tussen VOOR de operatie en nu is het volgende:


   


Wel oppassen m.b.t. het verbranden. Het is erg warm. Voor de operatie reageerde zijn oogjes bijna niet op licht. Hooguit wanneer er een foto werdt genomen dat hij reageerde op het flitslicht. Wanneer wij hem nu buiten zetten in zijn wandelwagen, dan knippert hij met z'n ogen dat het een lieve lust is. Volgens Dr. Michael Trese een goed teken.


   


Het plakkertje aan de linkerkant op zijn hoofd, is om de ijzeren beschermdopjes voor zijn ogen te kunnen bevestigen. Het is een soort klitteband.


   


Emirhan in diepe slaap.
Mike is weer redelijk goed opgeknapt na een goede nachtrust. Hij heeft alleen nog een loopneus. Helaas werd ook deze nachtrust vanacht om twee uur "wreed" verstoord, omdat er vanuit Turkije werd gebeld door Osman. Yep... what friends are for. Hij wilde graag weten hoe de stand van zaken was. Dit is uiteraard best te begrijpen, omdat ook Osman erg veel voor de familie Gormus heeft gedaan. Het is hem dan ook met liefde vergeven. :-)


   


Vanmorgen werden wij gebeld door het ziekenhuis. Zij moesten van alles weten m.b.t. Arda i.v.m. het komende onderzoek a.s. maandag 6 augustus. Vooralsnog staat dit onderzoek gepland om 11.30 uur. Dit kan nog veranderen.


   


Het derde telefoontje was om 11.30 (Lokale tijd). Wij werden gebeld door de moeder van Hakan. Ook zij was blij met de nieuwtjes die konden worden meegedeeld. Het is fijn voor Hakan en Hanife, wannneer zij een van hun ouders even kunnen spreken, en hun gevoelens kunnen delen.

Verder bestaan de bezigheden vandaag uit het volledig aandacht geven aan de tweeling. Wij willen proberen zoveel als mogelijk de aandacht aan hen te besteden. Arda was op bezoek bij Inge en Mike, om de familie Gormus enigzins te ontlasten. Het is een aardigheid als je dat ventje op bezoek hebt. Het brabbelt, en babbelt, probeert te staan, en een piepeendje tot moes te knijpen. Een strandbal fungeert als leunpaal, en daar kan hij perfect met z'n handjes op drummen.

Emirhan doet het meer dan goed. Er zit een hoop leven in het manneke, hetgeen zeker niet slecht is m.b.t. het zich ontwikkelen. Hij bezit vechtlust, en dat zal hij de komende tijd zeker nodig hebben.

Tevens hebben wij vandaag de retourvlucht omgezet naar volgende week vrijdag de 10e augustus. Voorzover als het er nu naar uitziet, mag er in alle redelijkheid van uitgegaan worden dat deze datum haalbaar is. Het een en ander houdt nog verband met het komende onderzoek a.s. maandag van Arda, en de eventueel vervolgstappen die zullen worden ondernomen, alsook de luchtbel in het oog van Emirhan, waarvan wij dinsdag een hoop meer van hopen te horen. Er is nu dan toch eindelijk, door de KLM / North-West rekening gehouden met de tweeling, en wij hopen dan ook een meer comfortabele retourvlucht tegemoet te gaan.


   


Even de laatste steken, en dan even passen.
Inge heeft nog het brilletje van Emirhan aangepast. De klitteband die op de zijkant van zijn hoofd d.m.v. een soort lijm zijn aangebracht laten steeds los. Inge heeft hiervoor een haarband verknipt, en op een zeer praktische wijze deze aan het brilletje gemonteerd. Het is even testen en vogelen tot het juiste concept is gevonden, maar wij hebben er vertrouwen in.
Hmmmm... nou lijk ik net een motorrijder.
Dit was het voor vandaag. Wederom een dag van dankbare gevoelens. Recht hebben wij nergens op, maar wij ervaren de helpende hand van de Heere in deze mooie ontwikkelingen, hetgeen ons sterkt. Wederom reden om in dankgebed te gaan.

Namens Hanife en Hakan, een ieder heel hartelijk dank. Zij worden gesterkt door de mailtjes die worden gestuurd. Elke dag kijken wij met spanning uit naar de reacties die op de gezonden mailberichten volgen. Blijf dit vooral doen.


   


Als laatste hebben wij nog een belangrijk verzoek:
Wij hebben inmiddels begrepen dat de verzorging erg zwaar is m.b.t. de tweeling. De vraag is dan ook of er niet een vrijwilliger(s) is, of dat niet iemand een idee heeft, dat zodra de familie Gormus weer in Lelystad is, geholpen zou kunnen worden. Geholpen met het toedienen van de oogdruppels, met eventueel een rondje lopen met een van de kinderen e.d. Het zou de familie erg ontlasten.

Hakan heeft het financieel erg zwaar op dit moment. Al de vooronderzoeken hebben hem het nodige gekost. Hij kan het zich niet permiteren om bij zijn baas weg te blijven, en zal dus overdag niet thuis aanwezig zijn. Zijn vrouw Hanife staat er dan helemaal alleen voor. Wie weet of heeft er een goed idee.
Wij zijn benieuwd naar jullie reacties.

Dit was het voor vandaag. Wij hopen jullie wederom morgen met goede berichten te kunnen verrassen. Dank zover voor alle support, en bovenal GOD's onmisbare zegen toegewenst.





Welterusten en tot morgen bij gezondheid.


Met vriendelijke Groet, Inge & Mike van de Beek