Index | Contact

Search

Welcome to 2001 Project Blinde tweeling

Dagboek: Vrijdag 27 juli 2001; De dag begon al vroeg voor ons. Om 6.00 zouden we opstaan. Inge had bij beide kamers de wekker ingesteld. Echter, bij Mike en Inge had ze de zoemer getest en toen waarschijnlijk vergeten het alarm weer aan te zetten. In ieder geval ... om 6.30 klopte Hakan bij ons op de deur en dat was maar goed ook, anders zouden we ons verslapen hebben!


   


Hanife samen met Arda in de wachtkamer van het ziekenhuis.
Om 6.50 reden we weg richting het ziekenhuis. Daar waren we al heel vroeg, dus hebben we ons gemak ervan genomen terwijl we van de parkeergarage naar het ziekenhuis liepen. Om 7.20 hebben we ons gemeld bij de Registration-balie. We werden doorverwezen naar een wachtkamer. Daar moesten we plaatsnemen, totdat we werden afgeroepen om Emirhan's gegevens te laten noteren. Mike is met de familie Görmüs mee naar binnen gegaan. Inge is in de wachtkamer blijven zitten, omdat het anders wel erg vol werd. In de wachtkamer was gelukkig gratis koffie te verkrijgen. Dat is hier in het ziekenhuis algemene regel. Nadat de inschrijving afgerond was, moesten we nog zo'n 10 minuten wachten, voordat we werden afgeroepen naar de voorbereidingskamer. Inge bleef met Arda op de gang wachten en liep ondertussen eindeloos rondjes met de buggy, totdat Arda eindelijk in slaap viel.

   

Emirhan moest even gewogen worden op de weegschaal.
In de tussentijd werd Emirhan uitgekleed, gewogen en kreeg een mini-operatieschortje aan. Daarna werd er een vragenlijst ingevuld inzake de anesthesie en dergelijk en vervolgens werden onder veel protest van Emirhan druppeltjes in zijn ogen toegediend. Tegen 8.30 kwam er bericht uit de operatiekamer, dat Emirhan naar boven gebracht kon worden. Met z'n allen vertrokken we naar de 2e verdieping waar Inge en Arda naar de wachtkamer gebracht werden, en Mike, Hakan en Hanife Emirhan mochten begeleiden naar het voorportaal van de operatiekamer. Daar werden zij ontvangen door de doktoren, de narcotiseur en de operatieverpleegsters. Die stelden nog enige vragen, waarna afscheid werd genomen van Emirhan.

   

Afscheid van Emirhan voor de operatie.
Even voor 9.30 riep Dr. Trese ons even apart om te vertellen wat hij precies van plan was. Hoewel het rechteroog duidelijk in betere staat verkeert dan het linkeroog, en bij welk oog een operatie meer kans heeft, heeft Dr. Trese toch besloten om met het linkeroog te beginnen. Bij dit oog heeft hij aangetroffen, dat het hoornvlies ervan grijs is. Op zicht was dit geen positief teken. Bij dit oog was ook geen pupil meer waar te nemen. Dr. Trese vertelde ons, dat door de verdikking in het netvlies de ooglens onder het regenboogvlies (iris) is geduwd. Hij kon zonder operatie niet zien in welke staat het netvlies verkeert. Hij vertelde, dat hij het oog zou openmaken. Indien het hoornvlies helder zou blijven, zou hij doorgaan met de operatie en van dit oog de lens, het glasachtig lichaam en eventueel aangetroffen littekenweefsel zou verwijderen, om zo het netvlies weer te reactiveren. Mocht het hoorvlies troebel worden, dan zou hij stoppen met de operatie. In dat geval zou hij over 2 weken opnieuw opereren, wanneer het hoornvlies weer helder zou zijn. Het rechteroog van Emirhan staat voor aanstaande maandag op het programma.

   

DE dokter Michael Tresi, Nooit gedacht, en zie hier,... samen op de foto.
Groot was onze vreugde, dat het linkeroog kennelijk toch voor operatie in aanmerking komt. We hadden er niet meer op gerekend. De operatie zou ongeveer 1 uur en 20 minuten duren. Hanife was heel zenuwachtig en moest steeds huilen. Na een uurtje moesten we ons weer melden bij Dr. Trese. Het was boven verwachting gelopen. Het oog zag er niet zo goed uit als Dr. Trese gehoopt had, maar ook niet zo slecht als het had kunnen zijn. Het is nu afwachten geblazen hoe een en ander zich hersteld. Hij heeft inderdaad de lens en het glasachtig lichaam verwijderd, alsmede wat littekenweefsel. Emirhan zou nu een lapje op zijn oog krijgen en moet tot morgenmiddag op zijn buik liggen. Daarna moet hij enkele weken rechtop zitten. Hij mag alleen op z'n rug liggen bij het baden, verschonen of eten. Als we hem ophalen krijgt hij een metalen kapje op zijn oog. Dat kapje dient als bescherming dat hij niet met zijn handje aan zijn oogje komt. Als hij het beschadigd en het gaat bloeden, is het waarschijnlijk verloren. Als hij op schoot zit en we zijn handen kunnen vasthouden, mag het kapje eraf en dienen we zoveel mogelijk licht in zijn oog te laten komen, om het netvlies te reactiveren. Het zullen dus nog wel enkele zware weken worden, vermoeden we.

   

Na het goede nieuws moest er meteen even worden gebeld met de achterban in Turkije en Hollans, die in grote spanning zaten te wachten op een telefoontje. Hanife met haar moeder aan de telefoon. Emirhan zou over ongeveer 3 kwartier op de kinderafdeling zijn. Mike, Hakan en Hanife gingen even een sigaretje roken. Inge, als niet-roker, bleef boven en kreeg ondertussen van de verpleeghulp een kaartje met daarop het kamernummer, waar Emir zou komen te liggen (4e verdieping, kamer 4746). Toen we echter boven gingen kijken, was hij nog niet aangekomen. Emirhan's verpleegster vertelde echter, dat Emirhan op de uitslaapkamer even aan de zuurstof heeft gelegen, en dat hij naar boven zou komen, zodra hij van de zuurstof af was. Ze adviseerde ons om tussentijds even wat te gaan eten in de kantine.

   

Inge had altijd de vertaalboeken bij zich. (Onze lieve taaltechneut).
Dat advies hebben we maar opgevolgd. Arda steelden de show in de kantine. Hij wil steeds meer rechtop zitten en staan, in plaats van liggen in de buggy. Toen we weer boven kwamen lag Emirhan op zijn buik in zijn bedje. Hij was redelijk rustig. Hij deelt zijn kamer met een Amerikaans jongetje van 1 jaar, die bijna dezelfde aandoening heeft, en die zojuist zijn 7e behandeling achter de rug had. Zijn moeder vertelde, dat bij elke behandeling verbetering optreedt. Wellicht schept dat perspectieven voor Emirhan en Arda!

   

Het gaat al wat beter hier. Na een uurtje zijn Inge, Hakan, Hanife en Arda teruggegaan naar het hotel. Mike is bij Emirhan gebleven. Later hoorden we, dat Mike zeker 4 uur lang met Emirhan op z'n schoot gezeten heeft. Het behoeft geen betoog, dat hij een houten .... had, en amper gevoel in zijn benen, toen wij hem kwam aflossen!

   

En Arda vindt alles best. Totaal geen klagen, een echt tevreden baasje.
Ondertussen heeft Inge 2 andere hotelkamers geregeld. We hadden wat luidruchtige buren en dat resulteerde er onder andere in, dat wij de afgelopen nacht nauwelijks geslapen hebben. Reden genoeg, om even te klagen bij de manager van het hotel. Deze was uiterst behulpzaam en heeft 2 prachtige, rustige kamers voor ons geregeld. We mochten direct verhuizen!

   

Beaumont Hospital, Royal Oak.
Na 18.00 zijn Inge, Hakan, Hanife en Arda weer teruggegaan naar het ziekenhuis. Mike was blij ons te zien, hoewel hij aangenaam gesproken had met het verplegend personeel en met de moeder en oma van het andere jongetje. Hij zat zojuist Emirhan de fles te geven, de eerste voeding sinds 3.00 uur vannacht. Hoewel Mike aanvankelijk van plan was geweest om ook vannacht bij Emirhan te blijven, vertelde de moeder van het andere jongetje, dat Derek heet, dat dat helemaal niet nodig was. Zij had ervaring, want voor haar is het al de 7e keer dat haar zoontje zo'n ingreep ondergaat. Mike had dus voor ons de verrassing, dat hij gewoon met ons mee naar huis zou gaan!
Hanife heeft de voeding van Mike overgenomen en heeft Emirhan ook nog een potje fruit gevoerd. Hij had best wel honger! Het verplegend personeel heeft uitgelegd hoe ze Emir het beste konden vasthouden, zodat hij op zijn buik kon blijven liggen. Hakan en Hanife hebben Emirhan allebei vastgehouden. Inge heeft zolang Arda beziggehouden, maar na 2 uur werd hij het echt zat. Toen hebben we afscheid genomen van Emirhan en de zorg om hem toevertrouwd aan het verplegend personeel.

   

Thuisgekomen hebben we nog heel relaxed zitten napraten op de veranda. De stoom is nu een beetje van de ketel, hoewel we beseffen, dat we nog heel wat zware dagen en nachten voor de boeg hebben. Morgen mogen we tegen 12.00 Emir ophalen uit het ziekenhuis. Dan moeten we er zelf voor zorgen, dat hij rechtop blijft zitten, c.q. op zijn buik blijft liggen. Waarschijnlijk logeert Arda morgenavond bij Mike en Inge, zodat Hakan en Hanife zich helemaal met Emirhan kunnen bezighouden. A.s. maandag wordt Emir voor de 2e maal geopereerd, ditmaal aan zijn rechteroog. Dan heeft hij dus 2 afgeplakte oogjes.

   

Inge. Onze privé chauffeur voor die dag.
Wij willen alle mensen bedanken voor de telefoontjes, mail, en bovenal medeleven. Het doet goed om aan de andere kant van de oceaan dit allemaal te mogen meemaken. Het geeft bovenal een dankbaar gevoel. Dankbaar in de zin van dat er een GOD bestaat die helpen wil. Het geeft moed en vertrouwen hierop verder te borduren.
   

   


Met vriendelijke Groet, Inge & Mike van de Beek

Met vriendelijke groet. Mike