Index | Contact

Search

Welcome to 2001 Project Blinde tweeling

Dagboek: Maandag 6 augustus 2001; Hallo allemaal, Wederom een berichtje vanuit Madison Heights, MI, USA. De gevoelstemperatuur is hier ongeveer 38/39 graden C. (Erg heet dus)


Papa Hakan samen met Arda in de vroege ochtend in de garage van het ziekenhuis.
Vandaag was het wederom een spannende dag. Arda ging voor onderzoek naar het ziekenhuis. Vanochtend zijn Hakan en Mike om 05:00 uur opgestaan, en hebben zich met Arda om 06:00 uur gemeld in het ziekenhuis.


   


Hakan kijkt toe.
Het begon al een aardige routine te worden, want het was wederom inchecken, aanmelden, wachten in de wachtkamer, vervolgens naar de afdeling papierafhandeling, wederom wachten, totdat wij naar de voorkamer mochten om Arda gereed te maken voor het onderzoek onder narcose. Ook Arda onderging het lot om van oogdruppels te worden voorzien. Dit ging uiteraard onder hevig protest. Toen dit allemaal achter de rug was, mochten wij onder begeleiding van een zuster naar de 2e verdieping, alwaar wij werden opgewacht door een ploeg lieve, aardige en behulpzame zusters en broeders.
Ook hier werden wederom een paar vragen gesteld en papieren getekend. Toen was het moment van afscheid aangebroken, en gingen Arda naar de operatiezaal, en Hakan en Mike naar de wachtkamer.


   


Na ongeveer een half uurtje wachten kwam Dr. Michael Trese ons halen, om zijn bevindingen aan ons mee te delen. Deze waren als volgt: De ogen van Arda zijn "veel" beter dan die van Emirhan. Dit heeft als gevolg dat er niets aan gedaan wordt op dit moment. Het siliconen bandje wat in Nederland door Dr. Tilanus is aangebracht, zal in Nederland door Dr. van Oosterhout worden losgemaakt of verwijderd.

Het netvlies is bij Arda beter aangegroeid dan bij Emirhan. Groot was dan ook onze dankbaarheid en blijdschap, dit nieuws te mogen ontvangen.


   


Wij hebben inmiddels contact gehad met Dr. van Oosterhout, en er zal morgen bij gezondheid een gesprek plaatsvinden tussen Dr. Michael Trese en Dr. van Oosterhout. Deze laatste is twee jaar geleden als leerling bij Dr. Michael Trese werkzaam geweest. Tevens hebben wij al een afspraak gemaakt voor een nacontrole in de komende week in Eindhoven.

Op dit moment is al wat in het menselijk vermogen ligt gedaan. Hakan en Hanife kunnen hun kinderen oprecht zeggen in de toekomst dat alle mogelijke wegen zijn bewandeld. Dr. Michael Trese is op dit moment de beste arts van de wereld m.b.t. de R.O.P-aandoening.


   


Wij hopen morgenvroeg (dinsdag dus) om 10:00 uur lokale tijd, een laatste onderzoek m.b.t. Emirhan te ondergaan. Tevens zal Dr. Michael Trese zijn medewerking verlenen om een medisch rapport op te stellen, papieren in te vullen m.b.t. een medische terugvlucht, en een brief te overhandigen, waarin hij vermeld heeft welke procedures bij Emirhan zijn uitgevoerd en voorzover als mogelijk ook de genezingskansen in percentages weergeven. Dit laatste is belangrijk m.b.t. de verzekering.


   


Hanife had het erg te kwaad vandaag. De emoties liepen hoog op, en ze loopt op haar tandvlees. Het wordt tijd om naar huis te gaan. Gelukkig was Inge vanmorgen bij Hanife en Emirhan gebleven, toen Hakan, Arda en Mike naar het ziekenhuis zijn gegaan. Dit was maar goed ook, Want het was anders teveel voor Hanife. Later op de dag en vooral toen wij met het goede nieuws terug kwamen van het ziekenhuis knapte ze een eind op.

Mike ligt hier te wachten op de dokter. Ook Mike is vandaag naar het ziekenhuis geweest wegens prive-omstandigheden. Hij was al een dag zo doof als een kwartel. Zijn oren waren compleet dichtgeslagen. Na onderzoek kreeg hij oordruppels en zijn zijn oren schoongespoten. Dit hielp redelijk, en hij is naar huis gestuurd met druppels en een grote spuit, om deze handeling dagelijks 4x te herhalen. Gelukkig viel ook dit allemaal erg mee.

Inge en Mike zijn vanmiddag nog enige prive-boodschappen wezen doen, en hebben vervolgens voor allemaal een uitgebreid McDonalds maal gehaald. We zijn erg zuinig omgegaan met de financiŽn, en hopen nog een redelijk bedrag over te houden. Dit is uiteraard ook belangrijk met het oog op de reis die over drie maanden nogmaals zal dienen plaats te vinden.


   


Vanavond zullen wij met z'n allen de zaken nogmaals doornemen. Alle vragen die wij aan Dr. Michael Trese willen voorleggen, zijn of worden zorgvuldig opgeschreven. Op deze manier hopen wij morgen niets over het hoofd te zien, en hopen wij jullie uitgebreid te kunnen informeren.

Voor ons gevoel zijn wij inmiddels aan het afbouwen. Wij kijken uit naar a.s. vrijdag. Wij allen zijn ervan overtuigd, dat wij achterom kunnen zien met een dankbaar gevoel. God heeft ons tot nu toe geholpen. Het belangrijkste is nu: "Hoe gaan wij nu met deze dankbaarheid om".

M.b.t. aankomende zaterdag hoop ik u allen te informeren. Ik hoop dan ook dat de mailtjes nog allemaal gelezen worden. Gezien de reacties ben ik daar niet zo heel bang voor. :-)

Reminder:
Denken wij nog aan de kaartjes voor de familie GŲmus als ondersteuning?
Denken wij nog aan de eventuele handreikingen d.m.v. hulp voor het gezin?

Welterusten en tot morgen bij gezondheid

Met vriendelijke Groet, Inge & Mike van de Beek