Index | Contact

Search

Welcome to 2001 Project Blinde tweeling

Dagboek: Donderdag 2 augustus 2001; Hallo allemaal, Wederom een zeer warme dag in Madison Heights, MI, USA. De gevoelstemperatuur is hier ongeveer 38/39 graden C. De vermoeidheid begint bij verschillende personen van onze "Expeditie" toe te slaan. Mede door de warmte, de achterliggende en komende spanningen, en het regelmatig uit je slaap gebeld worden door meelevende personen vanuit Nederland en Turkije. :-)


Het moet mij (Mike) toch even van het hart, dat er een tijdsverschil tussen Nederland en de USA bestaat. Even voor de duidelijkheid, het is zes uur vroeger in de USA. Indien mogelijk probeer daar een klein beetje rekening mee te houden. Indien het echt belangrijk is, aarzel dan geen moment en bel gerust.





Voor vandaag stonden er niet zoveel spannende zaken op het programma. We zijn een rondje gaan rijden om de tijd te breken, en hebben een beetje van de omgeving mogen genieten. Tevens hebben wij boodschappen gedaan in de supermarkt, en de zo broodnodige vitamientjes weer weten te bemachtigen.

Verder hebben wij e-mail beantwoord, en gezellig koffie gedronken. We proberen zoveel mogelijk aandacht te geven, en te verdelen, aan de tweeling. Het vergt veel concentratie, wanneer de stoffen spalkjes van de armen van Emirhan af zijn. Hij wil dan nog wel eens proberen om met zijn knuistjes in z'n oogjes te wrijven. Dit kan catastrofale gevolgen hebben, dus we moeten hier zeer alert mee omgaan.

Vannacht zal Emirhan bij Inge en Mike verblijven. Dit om Hakan en Hanife te ontlasten, en te proberen hen van een goede nachtrust te laten genieten. Mike zal "wachtlopen" en de kleine van een schone luier voorzien indien nodig, en uiteraard de voeding verzorgen.





Afgelopen nacht heeft Emirhan amper geslapen, hetgeen resulteerde dat ook Hanife en Hakan weinig van hun broodnodige rust hebben mogen genieten. Wij leven met z'n allen toe naar de maandag en dinsdag. Ook wij zijn uiteraard zeer benieuwd naar hetgeen Dr. Michael Trese ons te vertellen heeft. Wij praten er veel over, en proberen geen onbeantwoorde vragen mee te nemen naar Nederland.

Vandaag heeft Emirhan het door Inge vervaardigde brilletje amper op gehad. Het was te warm, en was ook niet nodig omdat Mike van een handdoek een rol had gemaakt die in de nek van Emirhan werd gelegd. Dit voorkomt dat Emirhan met z'n oogjes de zijkanten van de buggy raakt. Het heeft tevens als voordeel dat het netvlies geprikkeld wordt door het daglicht.





Vanmorgen hebben Mike en Inge, Emirhan onder de hoede genomen. En dat bevalt prima. Het ventje ontbreekt het aan niets, en wordt bemoeder en (Uhe...en bevaderd..?). De oude liedjesdoos komt weer van zolder, en de kleine heeft er een plezier in dat het een lieve lust is.

Mike heeft inmiddels een nieuwe boodschappenauto voor Inge uitgezocht..... :-)
Om rond half zes 's avonds werden wij gebeld door SBS6 (Hart van Nederland) met de vraag of het correct was dat wij zaterdag 11 augustus aan hopen te komen. Wij hebben gerefereerd naar hetgeen in het voorgaande mailtje is gezegd, en dat houd dus in, onder positieve omstandigheden, dat dit het geval hoopt te zijn. Wij hopen hier a.s. dinsdag op terug te komen met meer zekerheid.

Wij hebben de maatschappij (KLM) inmiddels gesproken, en hebben een medische terug-vlucht geboekt. Dit houd in dat er extra aandacht aan onze kleine vrienden zal worden besteed. Laten wij hopen dat het nu beter is geregeld dan de heenreis.





Hanife is erg moe van de spanningen en hetgeen zij de laatste tijd. en tot op heden, heeft moeten verwerken. Er komt veel op haar en Hakan af. En... er zal nog meer op hen afkomen. Het idee dat zodra de operatie achter de rug zou zijn, zij klaar zouden zijn, is ontrafeld. Het begint nu pas voor hen.

Wij zijn benieuwd naar de reacties m.b.t. vrijwilligershulp voor het gezin Gormus vanuit Lelystad. Wij hopen dat hierop gereageerd gaat worden, want het is broodnodig. Dus vandaar dat er nogmaals evend de aandacht op wordt gevestigd. Het is een kleine moeite en een groot gebaar.

M.b.t. de griep van Mike gaat het beter. Dus lieve mensen maak je geen zorgen, het is gelukkig geen zware ziekte. En uhe.... een pilletje doet wonderen. Uhe,... uhe. :-)

Mike heeft nog even een auto voor zichzelf en een auto voor Inge uitgezocht (een leuk boodschappen autootje) . Helaas nemen wij met minder geen genoegen. :-) (Hmmmm it's nice to have a dream.....)

Er moet niet een ondernemer met een goed aanbod komen, want dan lopen wij het risico dat wij niet weer naar Nederland terugkeren.
Verder hebben wij deze dag weinig extra's te melden. Wij verlangen allen weer naar huis. Het vergt veel energie, maar dat hebben wij er erg graag voor over. Vooral gezien het goede nieuws en de ontwikkelingen tot nu toe. Wanneer wij daar naar kijken, vergeten wij onze moeheid, de spanningen, en geeft het ons kracht om hiermee vol vertrouwen door te gaan.





Wij vragen GOD om kracht en wijsheid in al onze te nemen beslissingen. Help ons en bid voor ons allen in deze. En laten wij vooral ook niet vergeten, de Heere te danken voor alles wat tot nu toe is gerealiseerd. HIJ is het zo waard.

Wij hopen jullie morgen bij gezondheid wederom op de hoogte te brengen van de ontwikkelingen.
Welterusten en tot morgen bij gezondheid.


Met vriendelijke Groet, Inge & Mike van de Beek