Index | Contact

Search

Welcome to 2001 Project Blinde tweeling

Dagboek: Dinsdag 7 augustus 2001; Hallo allemaal, Wederom een berichtje vanuit Madison Heights, MI, USA. De gevoelstemperatuur is hier ongeveer 38/39 graden C. (Nog steeds erg heet dus)


Emirhan is verbaasd. Hij staat en kan lopen.....jawel! Vannacht heeft Emirhan weer bij ons geslapen, (Mike en Inge) omdat hij de vorige nacht steeds wakker werd en Hanife haar rust toch hard nodig heeft, want die is af en toe werkelijk aan het eind van haar Latijn. Dit keer waren er geen nachtelijke 'mijlen' nodig, want hij werd maar één keer wakker om 3.30 uur en na een beetje drinken en een schone luier was hij zo weer in dromenland. Om 7.00 werd hij weer wakker en heeft Inge even zijn armspalkjes afgedaan. Dat beviel kennelijk zo goed, dat hij wederom een uurtje geslapen heeft, uiteraard onder toeziend oog van Inge, zodat hij niet met zijn handje in zijn oog kan komen. Om 08:15 uur is hij samen met Mike in bad geweest. Daar heeft hij veel plezier in. Vervolgens.... ja, ja, geloof het of niet, Emirhan wilde wel even een ommetje maken. Hij is aan de hand(en) van Inge aan zijn eerste stapjes begonnen. (zie bijgevoegde foto(s).


   


Deze foto spreekt voor zich. Dit was wel zo'n mooi moment. De eerste stapjes en dan zoveel plezier.

Op z'n teentjes, mooi hé?
Om 9.30 uur zijn we vertrokken naar het ziekenhuis voor de controle-afspraak bij Dr. Michael Trese. Het was best spannend, want als alles goed zou zijn, kunnen we vrijdagavond naar huis. Zo niet, dan hadden we nog een weekje hier moeten blijven. Hoewel we om 10.00 uur een afspraak hadden, waren we pas om 11.15 uur aan de beurt! Door het wachten en de toegediende oogdruppels om de pupillen te vergroten was de tweeling in de tussentijd flink humeurig geworden. De berichten van Dr. Trese waren positief. Zelfs tot zijn verbazing was het netvlies in het rechteroog van Emirhan al een beetje aangehecht. Hij had nog nooit meegemaakt, dat dat zo snel gebeurde! Dat geeft goede hoop op herstel. De luchtbel in datzelfde oog is inmiddels opgenomen in het lichaam, hetgeen ons de vrijbrief geeft om te mogen vliegen.

Links: Paula Korolitz. Een schitterende vrouw. Even met z'n allen poseren.
Over het linkeroog kon hij niet veel vertellen. Het hoornvlies is nog steeds wazig na de operatie en derhalve kan hij niet in het oog kijken hoe het herstel daar verloopt. Het kan nog enkele weken duren voordat het hoornvlies weer helder is, maar daarover hoeven we ons nog geen zorgen maken. De controle wordt nu overgenomen door Dr. Van Oosterhout van het Catharina-ziekenhuis in Eindhoven. In ons bijzijn heeft Dr. Trese telefonisch contact gehad met Dr. Van Oosterhout en de medische gegevens van de tweeling aan hem doorgegeven. Wij hopen in de loop van volgende week de eerste vervolgafspraak met Dr. Van Oosterhout te hebben. Dan wordt de oogdruk in de ogen van de tweeling gemeten en wordt bekeken waar en hoe er brilleglazen er aangemeten gaan worden!

Inge werkt notities uit. Goed nieuws was ook, dat als het herstel van de ogen van Emirhan in de komende 3 maanden voorspoedig verloopt, en Dr. Van Oosterhout geen enkele twijfel heeft over de toestand van met name het linkeroog, wij wellicht niet terug hoeven te reizen naar Amerika. In november a.s. is er een bijeenkomst waar Dr. Trese en Dr. Van Oosterhout elkaar treffen en dan zal Emirhan's case worden besproken. Het behoeft geen betoog hoe groot onze opluchting is, dat we naar huis kunnen!

   

Inmiddels hebben wij ook een contactpersoon inzake de te volgen therapie om Emirhan te leren 'kijken'. Via de fysiotherapeute van de tweeling zijn wij in contact gekomen met mevrouw Paula Korelitz. Zij woont in Michigan ongeveer 45 minuten bij ons vandaan.

Zij is de drijvende kracht achter de website www.ropard.org en is tevens bezig met een Low Vision Children's Research Centre, welke gevestigd wordt aan de overkant van de praktijk van Dr. Trese in Royal Oak. In dit centrum is straks allerhande materiaal beschikbaar om visueel gehandicapte kinderen te leren kijken, zoals speciaal speelgoed, literatuur en allerhande tips voor ouders.

   

Gisteravond hebben wij nog telefonisch contact met haar gehad en daarbij bleek, dat zij vanmorgen vroeg ook een afspraak had met Dr. Trese. Wij hadden derhalve afgesproken om na onze afspraak met haar koffie te drinken en te bespreken wat we voor elkaar kunnen betekenen. Paula was samen met haar vriendin/ex-collega Rosemary. Zij hebben beiden les gegeven aan blinde kinderen. Rosemary doet dat nog steeds, maar Paula heeft zich geheel gericht op research omtrent ROPARD en therapie voor deze kinderen. Van Paula hebben we een aantal behulpzame tips gekregen om met name Emirhan te leren focussen en het maximale uit zijn visuele vermogen te halen. Inge heeft met Paula de mogelijkheden besproken inzake het vertalen van de bovengenoemde website in het Nederlands (er zijn al wel een Frans-, een Spaans- en een Zweedstalige versie). Bovendien zal er intensief e-mail contact worden gehouden inzake tips voor de ouders en allerhande informatie. Al met al was het een bijzonder informatieve ochtend!

Inge schrijft e-mail. De bedoeling is dat Inge een website zal gaan opzetten in Nederland. Het plan staat nog in de kinderschoenen, en zal nader worden bekeken m.b.t. de mogelijkheden. Het idee werd in ieder geval enthiosiast ontvangen door Paula Korelitz, en zij zal haar volledige medewerking hieraan verlenen.

Direct na onze terugkomst in het hotel, is Mike in de slag gegaan met KLM (North West Airlines) inzake de terugvlucht naar Nederland. Aangezien de heenvlucht de nodige problemen met zich meegebracht heeft inzake de accommodatie voor de tweeling, willen we dit op de terugvlucht te allen tijde zien te voorkomen. Zeker nu Emirhan nog zeker enkele weken rechtop moet blijven en niet plat op zijn rug mag liggen om het herstel van zijn ogen te bevorderen. Een en ander verliep wederom absoluut niet gemakkelijk, maar na in contact te zijn getreden steeds hoger management-personeel van KLM om onze wensen toch vervuld te zien kwam vanmiddag een 'verlossend' telefoontje: we zijn (vooralsnog) ingedeeld in 4 seats (zogeheten Bulkheadsheets) bij een van de vluchtdeuren van het vliegtuigen (een Boeing dit keer 7070-400!) waarvoor zelfs voldoende ruimte op de grond is om de maxicosi's te plaatsen. Uiteraard is een en ander weer onder voorbehoud, dus blijft het toch nog even afwachten wat hiervan in de praktijk terecht komt. Het vluchtnummer is: KL6068 met een verwachte aankomsttijd van 07:30 uur Zaterdagmorgen de 11e augustus 2001.

   

Zoals u hierboven gelezen hebt is het hier nog steeds erg warm. De verwachting is wel, dat het in de namiddag wat gaat regenen en een onweersbui is zelfs niet uitgesloten. Op de TV verschijnt hier zelfs, dwars over de gewone programmering heen, een displaytje in de rechteronderhoek, dat er een T'-Storm (afkorting voor thunderstorm) verwacht wordt in het noorden van Detroit. Dat zou dus bij ons in de buurt kunnen zijn. De komende dagen zou het dan iets koeler kunnen worden, maar dan nog blijven we in de 28/29 graden. We hebben inmiddels telefonisch vernomen, dat het in Nederland aanzienlijk koeler is, dus we zullen er met onze kleding enigszins rekening mee houden!

M.b.t. de media heeft Mike het volgende verzoek:
Zoals het er nu naar uitziet, hopen wij a.s. Zaterdagmorgen aan te komen. Om niet de beveiliging voor de voeten te lopen, is het misschien raadzaam om het een en ander gecoördineerd te laten verlopen. Zoals het er nu naar uitziet zullen de volgende media aanwezig zijn:
SBS-6 (Hart van Nederland), Dagblad Flevoland, De Flevopost, Hurriet(Turks wereldblad), Omroep Flevoland, De Telegraaf.

Wij hopen dat de media begrip heeft dat wij afgedraaid zijn gezien de afgelopen tijd, en de lange dag die gemaakt zal worden. Het voorstel is dan ook om eventueel net buiten de drukte een interview af te geven. Indien er voorstellen of adviezen zijn, dan houden wij ons van harte aanbevolen.

Wij hopen morgen bij gezondheid wederom uw allen in te lichten m.b.t. de omstandigheden en ontwikkelingen. Rest mij het laatste maar niet het minst belangrijke van het hart.
Dat wij dankbaar zijn en blij is u inmiddels alwel bekent. Wij ervaren dit goede nieuws als een zegen van de Heere op al deze ondernomen moeite. Het zijn bijzonder goede ontwikkelingen die tot dusver zijn bereikt. En nogmaals, wij zijn daar erg dankbaar voor.

Als laatste nog even het volgende bericht.
Ik (Mike) ervaar dat veel mensen mij zien als "geweldig". Lieve mensen, ik heb daarom het volgende voor u opgeschreven, en hoop dan ook dat u dit respecteert.

   

De eer, als we over eer mogen spreken, gaat naar hen die zich hebben ingezet in dit geheel. Het zijn de mensen uit Lelystad geweest die zich hebben ingezet om door heel Nederland te rijden, om de posters die wij hadden gemaakt rond te brengen. Dit is geheel voor eigen rekening door deze mensen gedaan. Tevens zijn wij al de mensen dankbaar die het mogelijk hebben gemaakt, dat deze reis kon worden ondernomen door al hun gulle gaven. Met name wil ik graag een bedrijf met name noemen, en dat is "MARVO" uit Lelystad, die voor een formidabel bedrag heeft gezorgd. Tevens de media, die hier hun medewerking aan hebben verleend. Zonder hen was het een stuk stroever verlopen. Ook de thuisblijvers die achter de schermen hun helpende handen hebben aangeboden. Het bedrijf van Inge (KPN-Post te Lelystad) die vrijaf heeft gegeven, Het bedrijf van Mike (Triple-P te Vianen) die vrijaf heeft gegeven. Verder alle mensen die wij zijn vergeten met name te noemen.

Zoals u merkt, we hebben en hadden elkaar nodig om tot dit resultaat te mogen komen. Het is dus net als een goed werkend voetbalteam. "Met z'n allen maken wij een goal". Wij hebben allemaal kwaliteiten meegekregen met onze geboorte. De een zus en de ander zo. Wij hebben met z'n allen die kwaliteiten aangesproken. En hebben het met z'n allen dus gedaan.

Dus vergeet Mike na deze. Ik ben niets speciaals. De Heere heeft mij de kracht en het verstand gegeven om te handelen zoals ik tot op heden heb gedaan. Zonder HEM, was het tot niets geworden. Dus als iemand alle eer toekomt is het HEM, onze HEERE, die ons heeft gemaakt en gevormd. Geef HEM de eer, en niet een mensje als Mike. Het is voor mij, voor ons (Inge) normaal om zo te handelen. Geld mag nooit een sta in de weg zijn m.b.t. de gezondheid van de mens. Laten wij voor ogen houden dat misschien u of jij zo meteen ook hulp nodig heeft, laten wij hiervan leren, en klaar staan voor een ander.

Welterusten en tot morgen bij gezondheid

Met vriendelijke Groet, Inge & Mike van de Beek