homepage | contact

Twitter

"Wie een rein hart hebben, hebben kracht voor tien."

Dagboek: Zaterdag 08-05-1999

Vandaag naar de Nederlandse Ambassade gereden om de 5 visums op te halen en afspraken te maken. Er werd gezegd door de heer Karel Markx en mevrouw van Drunen-Little, dat wij maandag met 100% zekerheid het visum zouden kunnen afhalen. Morgen (zondag) hoop ik (Mike) nog even langs de Ambassade te gaan om te checken of alle gegevens aanwezig zijn m.b.t het verstrekken van de beloofde visums.



Arend Velema
Het busje waar wij mee naar Dures zijn gereden.
Ahmed met Adam op het plein in Tirana (Albanie).
Ik (Mike) heb om 11:30 uur een afspraak gemaakt met Adam Abazi en onze taxichauffeur om samen naar de Ambassade te gaan. Verder zijn wij met een busje van TRANSPOSE terug gereden naar DURES. (Een mercedes 608) wat werd bestuurd door Ilir, de chauffeur en regelaar van Transpose in Albanie. Een erg aardig man. Wij hebben 's-avonds bij hem mogen eten, en hij heeft ons weer naar onze vrachtwagen gebracht. Hij heeft ons zijn huis en familie laten zien, en het was erg gezellig.



Adam ontmoete familie die net was aangekomen in een van de kampen die wij bezochten.
Adam & Mike op het plein in Tirana (Hoofdstad Albanie)
Familie Abazi verlaat hier de Nederlandse Ambassade.


De reden dat wij naar Dures reden was dat Arend samen met Philip (Een Engelsman die 44 jaar in Afrika aan hulpverlening heeft gedaan, en samen met Arend in Duitsland heeft gewerkt in de ontwikkeling) en Martien (De chauffeursdominee - die wij al eerder hadden ontmoet) naar de boot moesten. Deze hebben wij uitgezwaaid. Het doet verschrikkelijk goed om zoveel goede vrienden en bekende te hebben. Misschien zeg ik het verkeerd, of schrijf ik dit verkeerd, maar ik ben er trots op deze mensen, dit soort mensen, tot mijn kennissen en vriendenkring te mogen hebben.
Een van de vele tentenkampen
Mike op bezoek bij een van de kampen.
Het is moeilijk voor te stellen dat mensen elkaar dit aandoen.


Verder hebben wij de cabine opgeruimd omdat het een verschrikkelijke bende was. ook hebben wij nog matrassen geregeld m.b.t het vervoer naar huis, met de 5 familieleden van Adam & Isa Abazi, die achter in de trailer vervoerd zullen gaan worden. Ook gaat er nog een andere broer mee die inmiddels woonachtig is in Zwitserland, en graag meereist naar Holland. Op verzoek van Marijke Drunen-Little, (Medewerkster van de Nederlandse Ambassade) zullen wij waarschijnlijk ook nog een 16 jarige jongen meenemen naar Holland. Deze jongen heeft zijn ouders zien vertrekken uit Skopje (Macedonie) terwijl hij niet mee mocht.

Ook hebben wij vandaag een boeking gedaan bij de bootmaatschappij de Adriatica voor a.s maandagavond, om dan met de vrachtwagen en in totaal 10 of 11 personen aan de overtocht naar Bari (Italie) te beginnen.

In de rij voor water.
De sporthal waar de familie Abazi was aangekomen na hun vlucht.
Mike, met op de achtergrond de sporthal waar vele vluchtelingen zijn terechtgekomen.

Naast dit alles hebben wij vandaag weer verschillende kampen gezien. Het is gewoon verschrikkelijk en niet voor te stellen wat mensen elkaar aandoen. Wij hebben een kamp gezien (wat door de Grieken is gemaakt) en daar staan een soort blokhutten op. Indien een vluchteling zo'n woning wil betrekken, moet hij/zij eenmalig een bedrag van DM 1000,00 betalen. Dit is voor de meeste gewoonweg onmogelijk, daar zij totaal zijn leeg geklopt en geroofd op weg naar Albanie.

Deze regeling wordt door de Maffia en Bureaucraten tot stand gebracht. De mensen worden echt compleet uitgebuit.

Naast dit vervelende ervaring hebben wij ook nog goed nieuws te melden uit een onverwachte hoek. Adam Abazi kwam nog familie tegen in een van de kampen waar wij zijn geweest. De familie was net aangekomen en nog niet ingeschreven. Zij hadden dan ook volgends de hulpverlening aldaar dan ook geen recht op voedsel en een tent. Wij waren in de gelukkige omstandigheid dat wij hen $ 400,00 konden geven om in de eerste levensbehoefte te kunnen voorzien. Ook deze mensen danken een ieder die dit heeft mogelijk gemaakt.
Tentenkampen kwam je overal tegen.
Zelfs het park was omgedoopt tot tentenkamp.
De sporthal.


Toen wij naar een ander kamp reden (wat officieel niet te boek staat) was het gewoon verschrikkelijk om te zien hoe deze mensen leefden. Onder een stuk zeil, in de modder en de rommel op de natte vieze grond. Ik zag een baby met de voetjes in het water liggen besmeurd en te vies om aan te pakken. Geen Pampers en- of luiers voorradig om de kleine te kunnen verschonen. Dit is onmenselijk en verschrikkelijk hard. Het enige wat wij hebben kunnen doen is een financiele bijdrage leveren, zodat deze mensen in ieder geval het een en ander konden aanschaffen. Deze mensen zijn echt van alles verstoten en hen is werkelijk alles afhandig gemaakt. Dit mag en kan absoluut niet te lang duren, er is veel, heel veel, en snel heel snel hulp geboden.

Dit zet mij persoonlijk aan het denken om mijn baan wederom op te zeggen en weer humanitair chauffeur te worden. Dit om mijzelf toch een beetje een gevoel te geven dat ik een bijdrage kan leveren aan een beetje menselijke leefomstandigheden. De keus is niet zo moeilijk, maar zal enige bedenktijd nodig hebben.

Toch, als ik mij realiseer wat er in de bijbel staat geschreven, is deze keuze niet zo moeilijk. "Wat heeft u meer van node dan kleding, voedsel en onderdak" De Hemelse Vader heeft toch alle ingredienten gegeven aan de mens om te kunnen leven? Hoe moeilijk maakt de mens het zich zelf toch niet als je dit ziet. En het is helemaal niet nodig. En als de Heere dit toch in ZIJN woord beloofd, waar zal ik dan angst voor moeten hebben?

Nu, dat was het weer voor vandaag. Het was een enerverende dag. Wij hebben veel mogen en kunnen doen, en zijn erg dankbaar voor de krachten ons gegeven. Wij hopen jullie allen morgen bij gezondheid wederom te kunnen berichten. Bedankt voor alle belangstelling middels e-mail. (Tja telefoon is ook niet mogelijk). Welterusten voor straks.

Met vriendelijke groet,

Ahmed Bulut & Mike van de Beek