homepage | contact

Twitter

"Zeg niet alles wat je denkt, maar denk na over alles wat je zegt."

Dagboek: Woensdag 12-05-1999

Het is 04:30 uur in de morgen als wij weer vertrekken. Van slapen is zo goed als niets terecht gekomen, maar ik kan er weer tegen, en denk dat het voldoende is om thuis te komen. Ahmed verzorgt mij goed tot zeer goed. Ik krijg telkens verse koffie en koek van hem. Wij leven op dit moment op koek omdat wij alle verdere voorrad in Albani? hebben achtergelaten. Omdat de tachometer helaas "kapot" is gegaan, kan ik aan een stuk doorrijden. Dit scheelt een hoop geld indien wij worden aangehouden...... denk ik.


Ter hoogte van "Limburglaan" (tussen Frankfurt en K?ln in Duitsland) hebben wij even een angstig moment. De politie rijdt naast ons, verlaagt zijn snelheid en gaat achter ons rijden. dit duurt een minuut of drie. Vervolgens gaat hij rechts van ons rijden. Duidelijk op zoek naar iets. Wij bellen Adam op, die achterin de trailer zit en is voorzien van een extra GSM-telefoon, om te zeggen dat hij zich laag en stil moet houden. Plotseling gaan de blauwe zwaailichten aan, en wij denken dat het voor ons is. Niets is minder waar, want met hoge snelheid verdwijnt hij uit het zicht. (Een gebed van "Dank u GOD" ontsnapt met dankbaarheid). Laat dit "Ishala" (Dit is Turks voor "Ik hoop het") niet weer gebeuren.
Eindelijk bij elkaar
Kussen en tranen van blijdschap.
Dit was en is een schitterend moment.


Dan arriveren wij om 11:30 uur net voorbij K?ln op een mooie parkeerplek redelijk ver van de weg af. Wij kopen daar 30 halve bolletjes voorzien van beleg (Kaas, ei en gehakt). We verdelen dit onder onze passagiers en onszelf en zetten onze reis voort.

Om 14:30 uur met tranen in onze ogen en een geweldige schreeuw gaan we de Duits- Nederlandse grens over. Wij hebben het gehaald. Dit geeft zo'n geweldig en dankbaar gevoel, dit is niet te beschrijven. Wij hebben inmiddels het thuisfront gebeld en die zijn onderweg naar het Shell benzinestation net voor Zevenaar. Dit is ontroerend en met geen pen te beschrijven. Een ieder die dit heeft mogelijk gemaakt wil ik nogmaals heel hartelijk danken voor dit moment.


Allemaal even op de foto.
Deze foto heb ik dus niet gemaakt... :-) even een tukje doen hoor....!

Het wordt meteen spannend als de Marechaussee op bezoek komt en wil weten wat hier aan de hand is. Meteen wordt er versterking opgeroepen als ze merken dat er een hele koppel donkere figuren rond lopen. Na de zaak te hebben uitgelegd wordt er begrip getoond en worden de passen gecontroleerd.


Politie in overleg.
Politie kijkt toe
Mike legt het allemaal uit aan oom agent.


Nadat dit allemaal is goed bevonden krijg ik een preek over veiligheid en vervoer van mensen over de weg. Ook dat dit niet mogelijk is met een trailer.

Nadat ik de agent ervan heb overtuigd "mijn" trailer even ter beschikking heb gesteld voor deze mensen, zodat zij even kunne uitrusten en er verder niet meer dan 1 persoon mee is en zal worden vervoerd met een knipoog, laat deze vriendelijk man mij gaan. Toch wel lief van hem.


AC Restaurant Zevenaar.
Voor het eerst zins lange tijd weer heerlijk eten.
Ahmed, Harun & Marianne de Haan

Eindelijk kunnen wij dan verder richting het AC restaurant. Daar heeft de familie een eerste kennismaking met een restaurant in Holland. Wij hebben even lekker gegeten, en zij toen richting het COA (Centraal Opvang Asielzoekers) centrum gereden in Zevenaar. Daar moest de familie zich verplicht melden. Na anderhalf uur bakkeleien omdat men niet wist hoe met deze mensen om te gaan, hebben wij een afspraak gemaakt voor de volgende dag. Zij mochten vandaag mee naar huis.


Harun en zijn vrouw, en Marianne de Haan
Mike in gesprek met Adam Abazi
Ramiz met zijn moeder en zoontje van Isa Abazi.


Eindelijk weer het gas erop en richting huis. Na een uurtje rijden komen wij om 19:30 uur aan in Bunschoten. Een uitermate tevreden en dankbaar gevoel geeft dit. Dit wordt nog eens versterkt als wij merken dat de hele buurt uitloopt. Handen worden geschud, felicitaties, kussen en tranen. Dit is gigantisch, dit is machtig, hier zijn verder geen woorden voor. De reis is over, wij hebben het mogen halen.
Nushe met baby
Isa Abazi met moeder en vrouw
Bijna complete familie aan tafel.


Wederom een bewijs dat wij met z'n allen tot grote dingen in staat zijn. Met z'n allen hebben wij dit mogen en kunnen doen, en dat is mooi. Een ieder die hier aan mee heeft gewerkt heel hartelijk dank, en heel veel dank namens de Abazi Familie en de werkgroep "Help familie Kosovo". Laten wij vooral niet vergeten dat alle eer de HEERE toe komt. Hij gaf ons de kracht, de moed en het verstand om dit te realiseren.
Welterusten voor straks,

Met vriendelijke groet,

Ahmed Bulut & Mike van de Beek