homepage | contact

Twitter

"My knees on the ground, dear father, don't let me break, please make me stronger."

Overheid: 1999 Kosovo - Albanie

Wij zijn begonnen met de volgende instanties te benaderen middels een schrijven en telefoon.



UNHCR, Rode Kruis, SHO, Justitie, IND, en COA. Al deze overheidsinstanties gaven een onjuist of wazig antwoord op onze vragen, en wezen op de wetgeving die had besloten dat alleen eerste graad familieleden mochten overkomen naar Nederland. Dit zou dus inhouden dat alleen de moeder van Isa en Adam Abazi naar Nederland zou mogen komen. Want eerste graad familie bestaat uitsluitend uit vader en moeder. Erg vreemd en verschrikkelijk hard.

Omdat wij overal zo'n beetje nul op het rekest kregen hebben wij besloten het via de verantwoordelijke en leidinggevende personen te gaan spelen. Wij hebben Lucas Elting (Hoofd IND) via zijn secretaresse Katinka van Lochem benaderd d.m.v een fax, brief en diverse lange telefoongesprekken. Er werd ons verteld dat er een motie in de 2e kamer lag en dat er over gesproken zou worden om ook 2e graad familieleden toestemming te verlenen om naar Nederland te mogen komen. Ik heb een telefonisch onderhoud gehad met meester Cohen (de Staatssecretaris) en hem van de situatie op de hoogte gebracht. Ook hebben wij hem voorzien van het complete dossier wat wij inmiddels hebben aangelegd.
Tevens zijn er diverse politieke partijen rechtstreeks benaderd zoals PVDA (Dhr Middel) en Groen Links (Paul Rossenmuller). Wij hoorden namelijk dat deze partijen er sterke voorstanders van waren om deze motie aan te nemen. Inmiddels hadden wij goede contacten opgebouwd met mevrouw Strik (Groen Links), Katinka van Lochem (IND), en Maud Bredero en Charlotte Menten de persvoorlichters van zowel IND Lucas Elting als Staatssecretaris Cohen, de ambassade in Albanie in de vorm van Marijke Drunen van Little en Peter van der Lek, en later Karel Marks, alsook de ambassadeur in Albanie John van de Velde.

Al deze mensen waren inmiddels op de hoogte van de toestand van de familie Abazi in Albanie. De motie werd op donderdag 22 April 1999 aangenomen en meteen werden wij door mevrouw Strik (Groen Links) opgebeld met de mededeling dat onze inzet en arbeid zou worden beloond, daar de motie er door was.
Op dat moment zaten er 17 mensen in mijn huis. Tot 2x toe heb ik nogmaals aan mevrouw Strik gevraagd of dit op 100% zekerheid beruste. Het antwoord was duidelijk..... geen discussie mogelijk, het was 100% zeker. Isa Abazi zat op dat moment naast mij, en wij vlogen elkaar om de hals van vreugde. Tranen vloeide van opgekropte emoties en spanningen. Wij hadden met z'n allen een uitbundige feeststemming zowel in huis als op straat, want de buren leefden intens mee.

Desillusie:
De vreugde duurde helaas maar 50 minuten. Wij werden opgebeld door Katinka van Lochem (IND) met de mededeling dat voorgaand telefoongesprek op een misverstand beruste en dat het hele feest niet door zou gaan. De uitleg die volgde was dit:
"Wanneer er een motie in de kamer wordt aangenomen dan tekent de verantwoordelijke persoon (In dit geval de Staatssecretaris Cohen) in 99% van de gevallen gewoon de stukken. Dit werd nu een keer niet gedaan". Mevrouw Strik, Hoe goed bedoeld ook) praatte even voor haar beurt. Dit had grote gevolgen. Paul Rossenmuller belde mij persoonlijk op om zijn excuus hierover aan te bieden en beloofde alles in het werk te stellen om de zaak alsnog naar behoren en tevredenheid af te handelen. Hij vond dat deze zaak absoluut onder de aandacht van de Staatssecretaris moest worden gebracht gezien de noodzaak en de toestand van de familie in Albanie. Mevrouw Strik stuurde mij persoonlijk een schrijven met daarin haar excuus. (Zie bijlage in PDF formaat.)




Medisch advies:
Omdat wij dit "slechte" nieuws niet aan Isa Abazi durfde te vertellen, daar wij vreesden voor erger gezien zijn gezondheid en geestelijke toestand van dat moment, hebben wij in overleg besloten eerst met de de Burgemeester van Bunschoten te gaan praten om zijn medewerking zijn medewerking te verkrijgen welk geen probleem was. Hij heeft een persoonlijk schrijven gericht aan meester Cohen. (zie PDF-file) Tevens zijn er 5 onafhankelijke doktoren benaderd waar wij een medische advies als verklaring van hebben gekregen met als inhoud op "medische en humanitaire gronden" over te gaan tot visumverstrekking voor de familie.

Rondsturen:
De medische verklaringen alsook het persoonlijk schrijven van de Burgemeester hebben wij rondgestuurd naar de diverse overheid instanties gestuurd. Ook heeft de Burgemeester nog een 2e persoonlijke fax verzonden aan Meester Cohen met nogmaals hetzelfde verzoek.

De actie groep heeft een ieder opgeroepen om faxen te versturen naar Meester Cohen, en wij hebben tot twee maal toe 1500 handtekeningen in Den Haag persoonlijk wezen brengen. Deze faxen waren verspreid aan vrienden, kennissen, en familie met het verzoek om op elke fax 20 handtekeningen te vergaren, en deze dan te sturen naar de rechtstreekse faxnummers van zowel de Staatssecretaris Meester Cohen (Hoofd Justitie) als Lucas Elting (Hoofd IND). Helaas kregen wij in de eerste instantie nul op het rekest. Deze faxen zijn ook verstuurd naar de Nederlandse Ambassade in Albanie.

Als klap op de vuurpijl, ben ik persoonlijk bij justitie in Den Haag langs de beveiliging gelopen en stond in het kantoor van de Staatssecretaris voor hij er erg in had. Ik heb meegedeeld wie ik was en wat het doel van mijn bezoek was. Verder kwam ik helaas niet want ik werd door de beveiliging verwijderd op een zeer vriendelijke en correcte wijze. De secretaresse van Meester Cohen stelde mij voor aan de persvoorlichters Maud Bredero en Charlotte Menten, en zij ontfermden zich over de zaak en hebben alle mogelijkheden bekeken om de familie uit Albanie alsnog naar Nederland te halen.

Met vriendelijke groet,

Ahmed Bulut & Mike van de Beek