homepage | contact

Twitter

"De genade verlost ons niet van Christus' geboden, maar is een hulp om ze te houden."

Dagboek: Maandag 10-05-1999

Het was vandaag een hectische dag. Vanmorgen zijn wij naar de Ambassade gereden en hebben daar de passen en visums opgehaald. Alle familieleden hebben hun handtekening gezet en karel Markx wenste ons succes toe met de reis naar Nederland. Ook de Ambassadeur John ter Velde kwam ons nog even persoonlijk de hand drukken. Het was tevens een droevig moment. Een moment van afscheid nemen, en dat is altijd zwaar.




Toen zijn wij naar Dures gereden (de havenstad van Albanie) en hebben daar een poging gedaan om een ticket te verkrijgen voor dezelfde avond volgens gemaakte afspraak. Na lang wachten is dat uiteindelijk gelukt. Helaas moesten wij de Custums en corrupte politie omkopen voor een bedrag van $350,00, maar het is gelukt. De afspraak die was gemaakt zou niet geldig zijn. HOE VERZINNEN ZIJ HET.....!
Pas van Giyke
Pas van Nushe
Pas van Ramiz
Pas van Bleone


Toen ik de vrachtwagen op de boot reed volgde een uitgebreide controle, wat een illegale Albanees opleverde die zich had verstopt in de trailer onder de matrassen. Helaas voor hem, want van mij had ook hij mee gemogen. Ook deze mensen hebben recht op een normaal bestaan.
Ramiz
Vrouw van Ramiz
Dochter van Ramiz

Ook moest er afscheid worden genomen van een van de broers (inmiddels woonachtig in Zwitserland), daar hij geen geldig Chengevisum in het bezit had. Hij was wel Albanie ingekomen zonder Chengevisum, maar eruit is nagenoeg niet mogelijk. Hij zou terug gaan naar Tirana en dan met het vliegtuig naar Zwitserland vertrekken. Omdat hij daar geen geld genoeg voor had, hebben wij hem nog een bedrag van $170,00 kunnen geven. Zijn vrouw en dochtertje zijn met ons meegegaan.


Nushe
Bleone


Eindelijk op de boot. Na de balans te hebben opgemaakt, komen wij tot de conclusie dat er nog net voldoende geld aanwezig is om de Autostrada in Italie, en de Tol voor de Brenner in Oostenrijk te kunnen betalen. Nu maar hopen dat wij zonder tegenslagen, mankementen en bekeuringen mogen thuiskomen.
Ahmed ruimt de cabine op
Ahmed legt de bewakers uit waar wij vandaan komen
Yep,... dit kan ook nog wel even.

Wij zijn doodmoe van de indrukken, verdriet, spanningen en slaapgebrek. Wij hopen dan ook na een goede douche (de eerste na 5 dagen wassen, en ik ruik niet eens, maar STINK ontzettend, hoe is het mogelijk..... grijns) goed te kunnen en mogen slapen. Ik hoop morgen als eerst Burgemeester Groen uit Bunschoten uit zijn bed te bellen om het goede nieuws te vertellen dat de Familie Abazi op Italiaans grondgebied is gearriveerd.

Mike aan het koken op de bewaakte parkeerplaats in Tirana. waar wij hebben geslapen.
Ahmed stapt de cabine uit.


Vervolgens Marianne de Haan, die dan naar Isa Abazi zal moeten gaan en wanneer zij daar is hoop ik hem op te bellen en zijn moeder aan de telefoon te geven, zodat Marianne de reactie van Isa kan vastleggen op de foto. Ik zie er nu al naar uit om het verbaasde en blijde gezicht van Isa te mogen zien. (dit kunt u zien op de volgende pagina)

In Nederland is tot dusver nog niemand geenformeerd van de Abazi familie dat het gelukt is en dat wij onderweg zijn naar Nederland met de familie Abazi uit Kosovo / Albanie. Dit is met opzet gedaan om geen valse hoop te geven aan Isa Abazi.

Wederom een dag vol dankbaarheid. Wij hebben het gevoel aan alle kanten omringt te zijn door zegeningen. Wij hebben er dan ook volledig vertrouwen in dat wij mogen aankomen in Nederland.
Welterusten iedereen, en vanaf morgen kunnen wij weer telefoon ontvangen. Wij zien ernaar uit.

Met vriendelijke groet,

Ahmed Bulut & Mike van de Beek